De verworpenen

'Vroeger was ik een brave mens maar sinds kort ben ik een echt monster geworden. Ach, jongens, ik ben eigenlijk nooit content geweest. 'k Vond dat alles me tegen zat en dat ik nooit mijn zin kreeg. Zelfs niet eens door mijn eigen schuld maar door omstandigheden en toevalligheden als daar zijn een gemiste trein, te laat geboren, te vroeg geboren, dronken of nuchter op het verkeerde moment, er was altijd wel wat. Omdat ik toch de heilige rust niet vond, besloot ik van lieverlee dat in het zwerversbestaan wellicht mijn lotsbestemming lag en bij het lot moet men zich nederleggen, zo oordeelde ik. Dat was eens zo makkelijk, dan hoefde ik niet meer voortdurend met een rooie kop en met het bloed in mijn schoenen allerlei mensen lastig te vallen met dat eeuwige: 'Ach lieverd, ik hou toch zoveel van u, ik zou potverdomme wel voor u willen sterven op de pijnbank als u daartoe zou gebieden maar wilt u nu alstublieft met me trouwen en zo.' Dat, zo bleek na een aantal moedige pogingen, zette allema