Dinge-dong

Een halve eeuw Eurovisie Songfestival De triomfen en teleurstellingen * de landen en de liedjes * de schandaaltjes en de show Inclusief alle uitslagen! Met een groene jurk en groengelakte nagels probeerde Sandra Reemer in 1972 haar eerste Eurovisie Songfestival te winnen. Ze werd vierde. Maar haar uitdossing had met name in Duitsland zoveel indruk gemaakt, dat Sandra en haar toenmalige partner Andres er hit na hit scoorden. Zeven jaar later was ze er weer. Nu heette ze Xandra en werd ze getooid met een grote nepstaart. Het hielp niet. Ze werd twaalfde, maar kreeg wel ineens veel succes in Denemarken. En zo waren er in vierenveertig jaar Songfestival-historie heel wat pogingen om met een opvallende act de aandacht te trekken. In 1967 raakte iedereen nog opgewonden van de blote voeten van Sandie Shaw, in 1998 was daar al een seks-operatie voor nodig. Er waren incidenten met vrouwen die hun rok verloren. Op het podium figureerden pinguins, regenbogen en een Napoleon. De grootste kans op de begeerde 'douze points' maak je als je een zangeres bent uit Ierland, liefst rond de twintig. En de tekst van het liedje moet in het Engels zijn en ten minste universele kreten bevatten als hallelujah, lalala, boom bang-a-bang, a-ba-ni-bi, diggy-loo diggy-ley of uiteraard het onvergetelijke ding-a-dong. Hans Walraven en Geert Willems geven een meeslepend en zeer leesbaar beeld van het songfestival tot nu toe. Bovendien bevat het boek overzichten - onder andere van de grootste Eurovisie-hits en de succesvolste landen - en biedt het als bijlage de volledige uitslagen van alle songfestivals van 1956 tot en met 1999.