Gedichten Eten

Mark Strand (1934) geldt als een van de belangrijkste dichters van de Verenigde Staten. Niet voor niets was hij Poet Laureate en won hij een groot aantal prijzen, waaronder de Bollingen Prize en de Pulitzer Prize in 1998 voor zijn bundel Blizzard of one. In 2004 ontving hij de Wallace Stevens Award voor zijn gehele oeuvre, dat, naast een aantal prozaboeken, inmiddels uit een tiental bundels gedichten bestaat. In september 2006 verscheen in New York Man and Camel, waarvan een groot aantal gedichten ook in deze tweetalige editie een plaats heeft gevonden. Mark Strand woont en werkt momenteel in New York, waar hij doceert aan Columbia University.THE GARDENIt shines in the garden,in the white foliage of the chestnut tree,in the brim of my father's hatas he walks on the gravel.In the garden suspended in timemy mother sits in a redwood chairlight fills the sky,the folds of her dress,the roses tangled beside her.And when my father bendsto whisper in her ear,when they rise to leaveand the swallows dip and soarand the moon and starshave drifted off together, it shines.Even as you lean over this page,late and alone, it shines even nowin the moment before it disappears.Wiljan van den Akker (1954) is neerlandicus en Esther Jansma (1958) is archeoloog en dichter. In Gedichten eten bieden zij de Nederlandstalige lezer voor het eerst de gelegenheid uitgebreid kennis te maken met het gehele oeuvre van Mark Strand in een tweetalige editie. Zij hebben de keuze en de vertalingen van de in totaal 64 gedichten in nauw overleg met de dichter gemaakt. Tijdens het vertalen stuurde Mark Strand ook zijn nieuwe productie aan hen op, zodat hier zeventien gedichten verschijnen die bijna de status van 'primeur' hebben: ze zijn kort voor Gedichten eten in een nieuwe bundel van Strand verschenen onder de titel Man and Camel.DE TUIN Het glanst in de tuin,in het witte loof van de kastanje,in de rand van de hoed van mijn vaderdie loopt op het krakende pad.De tuin is gestaakt in de tijd.Mijn moeder zit in een leunstoel.Licht vult de lucht,de vouwen van haar jurk,de warrige rozen naast haar.En wanneer mijn vader zich buigtom haar iets toe te fluisterenen ze opstaan om te vertrekkenen de zwaluwen scherenen de maan en de sterren samenzijn weggedwaald, glanst het.Zelfs nu je over deze bladzijde leunt,laat en alleen, glanst het, zelfs nuin het ogenblik voor het verdwijnt.