HET LEVEN EEN UITROEPTEKEN

En het gras huilde De roman van een mensenkind. Het verhaal van Joke van Berkel is niet alledaags. En toch is het een geschiedenis, die zich vlak naast ons kan afspelen. Want deze roman is een regelrechte greep uit de realiteit van het leven. Hoeveel mensen als de hoofdfiguur van dit boek leven er niet dicht bij ons? En hoevelen van hen dreigen er niet te verongelukken bij gebrek aan medemenselijke liefde? Joke van Berkel - puur, maar verknoeide door opvoeding en huiselijke omstandigheden; diep teleurgesteld en bedrogen door een jeugdige charmeur; met de nek aangekeken door de mensen. De vraag, die ons tot het einde blijft boeien, is: bestaat er nog een mens met oprechte bewogenheid om Joke? Meeer dan een droom Een nieuwe Amsterdamse stadswijk, mensen die vreemden voor elkaar zijn en buurtgenoten worden. In het rijtje eengezinshuizen waar Petra en Rik van Zanen wonen wil het met de verstandhouding wel lukken. Zelfs zó, dat Petra, wanneer het buurtje vijfentwintig jaar bestaat daar aanleiding in vindt dit met elkaar te vieren. Het wórdt gevierd - op een broeihete zomeravond op een gazon tussen de huizen. Valentine Visser is er ook bij. Eenzaam is ze tussen de andere kinderen opgegroeid. Ze is ook door de houding van veel volwassenen om haar heen min of meer buitengesloten. Tegen het eind van het feest breekt ze stuk op deze eenzaamheid. Toch komt er een dag, dat zij mag ervaren, dat God 'zelfs' haar niet heeft overgeslagen. Onvoltooid verleden Geert Jan van de Bogard en Cecile Meerland - twee mensen, die elkaar vinden - trouwen - kinderen krijgen. Maar na de oorlog loopt het huwelijk stuk, beiden menen een betere levenspartner te hebben gevonden - de kinderen blijven bij de vader. Jaren verstrijken, de kinderen, die intussen volwassen zijn geworden, trouwen en voor Geert Jan zijn er de kleinkinderen. Cecile blijft ervan verstoken, ze ziet dit als rechtvaardig, maar lijdt er erg onder. Steeds sterker komt bij haar de vraag naar boven of ze het besluit om bij Geert Jan weg te gaan indertijd niet lichtvaardig heeft genomen. Haar hart wordt vaak verteerd van heimwee naar de kinderen. Maar dan ontstaat er toch een moeizaam contact... De kleinkinderen helpen onbewust de volwassenen... Is het mogelijk, dat twee mensen elkaar over de kloof van jaren heen terugvinden?