Verschroeide ossobuco - M. Pasquini

'Nu, na verbanning en schande, na schaamte en woede, na bitterheid en gruwel, maak ik nog maar weinig kans op de status van vrouw: cipier van het leven. Nee, ik citeer boos een boze Goethe: "Alles was entsteht ist wert dass es zu grunde geht," en roep mijn deserteurs op. Ex-vaders. Ex-levensgezellen. Ex-vertrouwelingen'. Margherita, Mad Margy Coconut, Ulrike de Beauvoir of de Priesteres van Armageddon zoals zij zich ook wel wenst te noemen, doet geen moeite haar afkeer van de schepping te verbloemen. Zij is niet geneigd tot mensenliefde. Maar natuurlijk verliest zij zich toch in een aantal verzengende passies, die haar lot als natuur- en cultuurpessimiste steeds verder bezegelen. Uiteindelijk is er van Margy Coconut, de eens zo sympathieke kruising tussen een academica en een gangsterliefje, niets anders over dan een massamoordenares, een allerakeligst vrouwspersoon dat, al platbekkend, haar omgeving afstroopt en de gek steekt met alles wat heilig en profaan is. In Verschroeide ossobuco hanteert Margherita Pasquini met haar ritmisch bezwerende zinnen een on-Nederlandse stijl, waarmee zij zich afzet tegen de in ons land zo bewierookte soberheid en concisie. Het boek wemelt van taalvondsten, mixwoorden en anglofoneskerigheden.